In 1989 introduceerde een weinig bekende Franse autofabrikant, MVS, stilletjes een sportwagen met middenmotor die klaar was om de markt te ontwrichten – niet met rauwe prestaties, maar met een ongekende mix van comfort en exotische aantrekkingskracht. De Venturi is ontworpen als een toegankelijke exoot, waarbij de harde realiteit die vaak wordt geassocieerd met high-end sportwagens wordt vermeden.
Het Underdog-verhaal
MVS werd opgericht door ingenieur Claude Poiraud en stylist Gérard Godfroy, die een Franse sportwagen voor ogen hadden die de bestuurder niet strafte. Beginnend met een VW GTI-chassismodel in 1984, verzekerden ze zich van financiering en gingen in 1985 een partnerschap aan met raceautobouwer Jean Rondeau. In 1987 rolde de eerste productie-Venturis van de band, gebouwd door een klein team van slechts 35 werknemers. Dankzij deze efficiëntie kon MVS veel typische valkuilen in de autoproductie omzeilen. Ze concentreerden zich op ontwerp en assemblage, waarbij onderdelen werden uitbesteed aan gevestigde leveranciers als Renault en BMW, een strategie die de kosten beheersbaar hield en de kwaliteit hoog hield.
Een comfortabele exoot?
De aantrekkingskracht van de Venturi lag in zijn praktische bruikbaarheid. In tegenstelling tot de krappe interieurs van Ferrari’s of Corvettes bood de Venturi royale ruimte voor nog langere bestuurders. De lage dorpels en hoge deuropeningen maakten het in- en uitstappen gemakkelijk, een schril contrast met de slangenmens die sommige concurrenten nodig hadden. De structuur van de auto was stijf, waardoor rammeltjes tot een minimum werden beperkt, zelfs na 3.000 kilometer testen.
MVS gaf prioriteit aan afspraken en comfort. Het interieur was voorzien van hoogwaardige lederen en houten afwerkingen, met rechte naden en verfijnde afwerkingen. Terwijl de 2,5-liter PRV V-6-motor met turbocompressor wat turbosnuif uitstraalde, was de algehele rijervaring veel minder stressvol dan die van andere exotische merken. De acceleratie was redelijk met 10,7 seconden tot 100 km/u, het remmen presteerde goed en de wegligging was vergevingsgezind, waardoor de Venturi zelfs toegankelijk was voor degenen die niet gewend waren aan krachtige auto’s.
Marktuitdagingen
Ondanks zijn voordelen kreeg de Venturi te maken met een zware strijd. Met een prijs van $ 68.900 was hij slechts $ 9.000 goedkoper dan een Ferrari 328GTB, een veel gevestigder merk. De Amerikaanse importeur, de Noord-Amerikaanse MVS, was ambitieus van plan om in het eerste jaar 300 exemplaren te verkopen, een lastig doel voor een onbekend merk zonder auto-erfgoed.
De Venturi vertegenwoordigde een unieke aanpak in een modegedreven markt. Het bood een exotische ervaring zonder de gebruikelijke opofferingen aan comfort of verfijning. Of dat genoeg was om de merkherkenning en de voorkeuren van de consument te overwinnen, viel nog te bezien.
Uiteindelijk liet de MVS Venturi zien dat een exotische auto toegankelijk, comfortabel en goed gebouwd kon zijn. Het succes ervan hing echter af van de vraag of kopers de bruikbaarheid evenveel waarde hechtten als prestige.
