Entuzjaści często opisują Renault Caravelle 1100 jako samochód „tak, ale…”. Posiada wszystkie niezbędne funkcje samochodu, jednak wymaga od kierowcy szczególnej mentalności. Posiada hamulce, ale nie posiada wzmacniacza podciśnienia. Jest wspomaganie kierownicy, ale nie ma wspomagania. Niektórzy żartobliwie nazywają to „Ferrari dla biedaków”, ale właściciele tacy jak Danny McLean twierdzą, że do takiego porównania wymagana jest pewna doza romantyzmu – lub mocnego alkoholu. Jednak estetyka samochodu nie budzi wątpliwości.
Arcydzieło włoskiego designu
Kiedy Caravelle wprowadzono na rynek w 1958 roku, był on dostępny w trzech różnych wersjach nadwozia: coupe 2+2, kabriolet i roadster. Uderzający wygląd samochodu nie był dziełem przypadku: jego nadwozie zostało zaprojektowane przez słynnego włoskiego konstruktora nadwozi Carrozzeria Ghia. Ta współpraca nadaje francuskiemu samochodowi wyraźnie włoski charakter, widoczny w szczegółach, takich jak elegancki napis „1100” na pokrywie silnika i ozdobne osłony chłodnicy w kształcie osłony chłodnicy po bokach tylnej tablicy rejestracyjnej.
Pomimo wyrafinowanego wyglądu Caravelle stanął w obliczu poważnych wyzwań rynkowych. Samochód miał konkurować z brytyjskimi samochodami sportowymi, takimi jak Triumph Spitfire. Jednak na rynku brytyjskim cena Caravelle była prawie dwukrotnie wyższa od ceny jej głównego konkurenta, co ograniczyło sukces komercyjny samochodu pomimo jego doskonałych walorów konstrukcyjnych.
Od okazji po odrestaurowany skarb
Współpraca Danny’ego McLeana z Caravelle trwa od dziesięcioleci. Jego pierwsze doświadczenia z posiadaniem tego samochodu rozpoczęły się pod koniec lat 70. XX wieku, kiedy kupił go za jedyne 675 funtów. W czasach, gdy drogi były wypełnione głównie fordami i vauxhallami, wyjątkowa sylwetka Caravelle wyróżniała się. Chociaż ten pierwszy samochód był w złym stanie, sprzedał go wkrótce po zakupie za 700 funtów – decyzji, której żałował przez wiele lat.
Osiemnaście miesięcy temu McLean ponownie zainteresował się marką, gdy na aukcji klasycznych samochodów zobaczył model z 1963 roku. Kupił ten egzemplarz za nieco ponad 9000 funtów**, co stanowiło znaczną inwestycję w porównaniu z jego pierwszym zakupem. Od tego czasu zainwestował znaczne środki w przywrócenie samochodu do nieskazitelnego stanu.
Zachowanie oryginalności zamiast całkowitego przywracania
Co ciekawe, niedawna renowacja nie skupiała się na fizycznej strukturze samochodu, ale na udoskonaleniu już wykonanej pracy. Samochód został sprowadzony z Republiki Południowej Afryki, co oznacza, że nigdy nie był narażony na działanie żrących środków chemicznych stosowanych zimą na europejskich drogach. To pochodzenie pozwoliło zachować nadwozie i wnętrze w wyjątkowym stanie. Chociaż samochód został wcześniej częściowo odrestaurowany, McLean stwierdził, że niektóre z poprzednich prac wymagały dostosowań, aby spełniały jego standardy.
Werdykt: Renault Caravelle 1100 pozostaje pomnikiem epoki, w której styl często przewyższał praktyczność. Chociaż samochód wymaga od kierowcy cierpliwości ze względu na ręczne sterowanie, jego piękno i rzadkie pochodzenie sprawiają, że jest to cenna ikona dla kolekcjonerów klasycznych samochodów.
