Ferrari heeft dit voor één persoon gebouwd. Waarschijnlijk iemand die drie jachten bezit. Misschien vijf.
De auto is de HC25. Het ziet er scherp, futuristisch uit, als een schets uit de toekomst die iemand in een mal heeft gegoten. Het is gebaseerd op de F8 Spider. Dat model werd in 2023 niet meer gemaakt, waardoor we met een slepende vraag achterbleven: is het niet jammer dat ze de laatste Ferrari met open dak hebben gedood met een pure, niet-ondersteunde V-8?
Ze hebben het gevoel echter niet gedood. Alleen de naam.
Onder die gestroomlijnde neus zit de 39-liter V-8 met dubbele turbo. Niet-hybride. Oude skool. Het maakt 710 paarden. De HC25 accelereert in slechts 2,9 seconden naar 100 km/u, omdat het koppel goedkoop is als turbocompressoren daarbij helpen. De topsnelheid bedraagt een beleefde 340 km/u.
Het uiterlijk is belangrijker
Vergeet de motor even. Kijk naar de lijnen.
Over de hele auto loopt een zwarte band. Van de spatborden tot aan de motorkap. Het snijdt de auto in twee helften. Visueel werkt het. Het ziet er agressief uit. Er zit een gefreesde aluminium staaf op de deuren die het zwart onderbreekt en de handgrepen vasthoudt, waardoor het zijprofiel een adempauze krijgt.
“De HC25 verdeelt het visuele gewicht van de auto in duidelijke, agressieve zones.”
De koplampen zijn dun. Gemeen. Verticale DRL’s druppelen langs de voorkant. Het verwijst naar het nieuwe vlaggenschip F80 zonder het te kopiëren. Het voelt verbonden maar toch verschillend.
Binnen? Grijs en geel. Gele remklauwen aan de achterkant. Gele accenten op de stoelen in de vorm van boemerangs. Het is een thema, zeker. Maar de cabinestructuur? Onveranderd. Hetzelfde dashboard, dezelfde knoppen. Ze schilderden de meubels; ze hebben het huis niet opnieuw ontworpen.
Macht waar het hoort
De aandrijflijn is hetzelfde als de standaard F8. Waarom repareren als er niets kapot gaat? Het koppel van 568 pond gaat via de zeventraps transmissie met dubbele koppeling naar de achterwielen. Het klikt in de versnelling. Je voelt het in je tanden.
Kosten? Onbekend. Ferrari Special Projects praat niet over geld. Je stelt je minimaal zeven cijfers voor. Misschien meer. Rijke mensen lezen de factuur niet aandachtig. Ze tekenen gewoon.
Het is een mooie, snelle, op maat gemaakte geest. Zeldzaam genoeg dat je waarschijnlijk alleen deze ene foto zult zien. Dat maakt het iets waard.
Of misschien is het daardoor niets meer dan een glimmende rots met wielen. Wie weet het echt?
